^{سکوی سقوط}

^{پایانه ی فرسوده شعور}

^{زیر رگپاره ی اعتماد}

^{در آن سوی تصویر بودن}

^{هی می کِشند عقب}

^{مرا از من}

^{که دریابم؛}

^{"دیر، دیر شده است"}

^{حال نگاهت را هم که پس بگیری یا نگیری،}

^{لا به لای این تزویر بُر می خوری و}

^{شلوارْپاره ی عدالت می شوی و}

^{پایت می کنند}

^{چقدر دلم برایم تنگ می شود}

^{در این پهنای پَرت انزوا و}

^{زود تکه تکه!}

^{میخ های کفشانم را افسارگسیخته می کند}

^{نعره های چکش پوسیده ی تکرار}

^{غافل از آن که}

^{تنهایی را در سکوتم می کاوم،}

^{– در این صفرْتقویم ناباوری –}

^{مسخ آینه شوم و سربی سقوط و شکل نرسیدن،}

^{باز هم بهانه ام مختصر است؛}

^{پرسه نشینم و}

^{تای تنهایی و}

^{هجای قد کشیدن}

_{تو را می شناسم!}

_{چه ساده نقطه سر خط می کنی!}

_{تزویر، گلوله، لبخند، کثافت}

_{کدام است تابوت مغزم درگورستان جهالت تو؟}

_{چقدر دهانت بوی منقار کرکس پیشکشم می کند و}

_{هیچ خودباخته ام چرک لای ناخن هایت می شود!!}

_{مگر مسلخ فراز چندم توست؟}

_{هندسه قوانین تکه پاره ام می کند؛}

_{مسخ، تیغ، خون}

_{مثلث شیطان!}

_{مرداب را پس کدامین چشمت پنهان داری؟}

_{چراغ قرمز!!!}

_{حال ببین که بازی با کبریت را چه دشوار بر لبانت خال کوبی می کنی}

_{و میان انگشتانم لو می روی!}

_و

_ف

_ر

_و

_{م ی پ ا ش ی}

_{– از هم –}

_{به نواخت یک اعتبار،}

_نفرت!